[Tokio, Ryōgoku]


There are two main features which differentiate Japanese theatre kabuki from the modern Western theatre styles. Firstly, all the actors are male. These playing women's roles are called onnagata and are usually the most popular. The links below lead to the websites (JP) of two well known and praised onnagata - experienced Bandō Tamasaburō and young Saotome Taichi. Secondly, although kabuki was created over 400 years ago, it is still performed in its original form, alongside modern theatre, more less like opera in the West.

Ekspozycja przedstawiająca spektakl kabuki w Edo Tokyo Museum.

Na manekinach nie widać tego, co różni japońskie teatry klasyczne nō i kabuki od współczesnych im teatrów europejskich. Otóż wszystkie role, nawet kobiece, odgrywają w nich wyłącznie mężczyźni. W przypadku nō maska, a w przypadku kabuki gruba warstwa białego makijażu pozwalają stworzyć każdą postać niezależnie od naturalnego wyglądu aktora.

W kabuki rodzaj ról aktor wybiera na początku kariery i w większości spektakli występuje w swojej specjalizacji. Karierę natomiast rozpoczyna najczęściej jeszcze jako dziecko i od najmłodszych lat uczy się tańca, tekstów pieśni i dialogów, charakteryzacji, sposobu poruszania się, intonacji, itp., itd. Jeden z najpopularniejszych współczesnych aktorów kabuki - Bandō Tamasaburō już w wieku sześciu lat tańczył w kostiumie i makijażu.

Największym zainteresowaniem publiczności cieszą się zazwyczaj onnagata, czyli aktorzy ról kobiecych (onna - kobieta, kata - kształt, forma). Za największego współczesnego mistrza onnagata uważa się wspomnianego powyżej Bandō Tamasaburō, który w tym roku będzie obchodził 58. urodziny. Bilety na jego występy trzeba kupować z dużym wyprzedzeniem. Drugim popularnym onnagata jest siedemnastoletni Saotome Taichi, który w dużej mierze zainteresowanie wzbudza wyglądem. Panowie (każdy z osobna) znaleźli się niedawno na okładkach luksusowego miesięcznika dla kobiet oraz opiniotwórczego tygodnika.

Drugą cechą różniącą klasyczne teatry japońskie od dawnych teatrów europejskich jest ich ciągła aktualność. Choć nō powstało w XIV wieku, a kabuki w XVII, oba style istnieją po dziś dzień obok teatru współczesnego. Są wciąż żywe, ale jednocześnie martwe w tym znaczeniu, że ich kształt nie zmienia się od stuleci. W kabuki na przykład sztuki napisane są językiem niezrozumiałym dla współczesnych Japończyków, a instrumenty i kostiumy pozostają takie jak trzysta lat temu. Zmieniły się oczywiście warunki techniczne jak np. oświetlenie, jednak styl pozostaje ten sam. Można to porównać do europejskiej opery lub koncertów muzyki klasycznej. Również pod względem rodzaju publiczności.

Notice: Japanese characters in the comment's content are not displayed correctly.

***


Uwaga! Znaki japońskie w treści komentarza nie wyświetlają sie poprawnie.

Name:

Komentarze: