t o k i o i o k o l i c e
tokyo and surroundings

Welcome to Japan which sometimes is so different from Canada or Poland that I just have to take a picture. And sometimes so ordinary that... I have to do the same to prove that Japan is not the stereotypical essence of exotic but a country where people live quite like the others. English text is a summary of Polish explanation, however do not hesitate to follow the links, as they usually lead to Japanese and English websites anyway. And pardon my English, please. ^_^v

Zapraszam do Japonii w której nie wszystkie kobiety to gejsze lub lolity z Harajuku i nie wszyscy mężczyźni mają czarny pas w karate, do Japonii, w której nie panuje kult kapcia, w której nie każdy posiłek to surowa ryba i w której nie istnieje zawód "upychacza pasażerów do pociągów metra", et cetera, et cetera…

Zapraszam do Japonii, w której codziennie po prostu jeżdżę na uczelnię, w drodze powrotnej po prostu kupuję mleko, chleb, pomidory, w której co tydzień robię pranie, oglądam seriale, a co miesiąc płacę rachunek za komórkę i kupuję podpaski (sic! w Japonii ma się wszystko tak samo jak w Polsce!).

Na moich zdjęciach postaram się pokazać ten kraj takim, jakim naprawdę jest - czasem rzeczywiście tak różnym do Polski, że aż wyjmuję aparat, ale najczęściej tak mało egzotycznym, że… też wyjmuję aparat, by mieć dowód na to, że Japonia to nie gabinet osobliwości, tylko miejsce, gdzie ludzie żyją podobnie jak my.


Marta Newelska
studentka V roku japonistyki na | pursuing Masters in Japanese at
UAM Poznań,
członkini i były prezes | member and former president of
Japonica Creativa,
członkini organizacji | member of
Japan Return Programme,
obecnie stypendystka na | currently a scholarship recipient at
Tokyo Ochanomizu University
e-mail: mishima(at)wp.pl



kabuki | kabuki


culture | kultura i sztuka Link 03.02.2008 :: 16:29 Komentuj (0)


[Tokio, Ryōgoku]


There are two main features which differentiate Japanese theatre kabuki from the modern Western theatre styles. Firstly, all the actors are male. These playing women's roles are called onnagata and are usually the most popular. The links below lead to the websites (JP) of two well known and praised onnagata - experienced Bandō Tamasaburō and young Saotome Taichi. Secondly, although kabuki was created over 400 years ago, it is still performed in its original form, alongside modern theatre, more less like opera in the West.

Ekspozycja przedstawiająca spektakl kabuki w Edo Tokyo Museum.

Na manekinach nie widać tego, co różni japońskie teatry klasyczne nō i kabuki od współczesnych im teatrów europejskich. Otóż wszystkie role, nawet kobiece, odgrywają w nich wyłącznie mężczyźni. W przypadku nō maska, a w przypadku kabuki gruba warstwa białego makijażu pozwalają stworzyć każdą postać niezależnie od naturalnego wyglądu aktora.

W kabuki rodzaj ról aktor wybiera na początku kariery i w większości spektakli występuje w swojej specjalizacji. Karierę natomiast rozpoczyna najczęściej jeszcze jako dziecko i od najmłodszych lat uczy się tańca, tekstów pieśni i dialogów, charakteryzacji, sposobu poruszania się, intonacji, itp., itd. Jeden z najpopularniejszych współczesnych aktorów kabuki - Bandō Tamasaburō już w wieku sześciu lat tańczył w kostiumie i makijażu.

Największym zainteresowaniem publiczności cieszą się zazwyczaj onnagata, czyli aktorzy ról kobiecych (onna - kobieta, kata - kształt, forma). Za największego współczesnego mistrza onnagata uważa się wspomnianego powyżej Bandō Tamasaburō, który w tym roku będzie obchodził 58. urodziny. Bilety na jego występy trzeba kupować z dużym wyprzedzeniem. Drugim popularnym onnagata jest siedemnastoletni Saotome Taichi, który w dużej mierze zainteresowanie wzbudza wyglądem. Panowie (każdy z osobna) znaleźli się niedawno na okładkach luksusowego miesięcznika dla kobiet oraz opiniotwórczego tygodnika.

Drugą cechą różniącą klasyczne teatry japońskie od dawnych teatrów europejskich jest ich ciągła aktualność. Choć nō powstało w XIV wieku, a kabuki w XVII, oba style istnieją po dziś dzień obok teatru współczesnego. Są wciąż żywe, ale jednocześnie martwe w tym znaczeniu, że ich kształt nie zmienia się od stuleci. W kabuki na przykład sztuki napisane są językiem niezrozumiałym dla współczesnych Japończyków, a instrumenty i kostiumy pozostają takie jak trzysta lat temu. Zmieniły się oczywiście warunki techniczne jak np. oświetlenie, jednak styl pozostaje ten sam. Można to porównać do europejskiej opery lub koncertów muzyki klasycznej. Również pod względem rodzaju publiczności.


archiwum | archive
2017
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2016
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2015
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2014
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2013
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2012
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2011
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2010
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2009
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2008
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty

linki | links
Scholars about Japan
Japoniści o Japonii

Japonica Creativa

kategorie | categories
the city | miasto i okolice(55)
heritage | świątynie i zamki(11)
culture | kultura i sztuka(15)
people | ludzie i historia(34)
life | Ĺźycie i zwyczaje(65)
PL in JP | polska w japonii(7)

powered by Ownlog.com & Fotolog.pl